A ONG Médicos sen fronteiras está levando por toda a xeografía española a exposición: First Ladies. Acaba de estar en Vigo e vai agora a Tarragona. Son fotografías que conteñen historias de mulleres en Sudán, Congo ou Nepal; obra de tres interesantes fotógrafos holandeses: Corb!no, Pim Ras e Venus Veldhoen (foto superior). Mira este video sobre a exposición:
UN XOGO
Un colexio de Arteixo, A Coruña, prohibiu levar o hiyab (velo) a unha nena musulmana de 12 anos.
Intenta dicir cal destas mulleres é musulmana. Hai tres opcións: inglesa, galega e palestina. Adiviña cal delas non poderá entrar no colexio de Arteixo.
Sindicatos e Goberno están en plena negociación sobre o tema da reforma das pensións aqui vos envío algúns videos interesantes e algúns artigos relacionados co tema:
O noso amigo Duarte envióunos este video elaborado pola CIGA:
"Ante la ofensiva de los medios y la campaña de intoxicación masiva contra las pensiones públicas y a favor de los planes privados de pensiones, recomiendo difundir este escrito y enlace de Juan Torres.Carlos Martinez
En el cuadro 1 que se presenta más abajo se resumen dichas rentabilidades y en el 2 la de los planes garantizados de algunos de los fondos de pensiones del Banco de Santander. Confirman los resultados de un estudio de Pablo Fernández y Javier del Campo sobre la rentabilidad de los fondos privados de pensiones (Rentabilidad de los Fondos de Pensiones en España. 1994-2009) que comenté hace unos meses en TEMAS PARA EL DEBATE. Mostraba este estudio que en los últimos diez años, el 93% de los fondos del sistema individual obtuvo una rentabilidad inferior a la inflación y el 99,3% obtuvo una rentabilidad inferior a la de los bonos del Estado a 10 años.
Es evidente, pues, que estos planes privados de pensiones que quieren convertirse en sustitutos de las pensiones públicas son una verdadera engañifa financiera. La inversión que se hace en ellos solo se puede llegar a compensar, si acaso, con la desgravación fiscal tremendamente injusta (porque la disfrutan solo los contribuyentes de rentas más altas) que llevan consigo, y que supuso en 2010 un gasto fiscal de 1.443 millones de euros, casi la misma cantidad del recorte en las pensiones (1.500 millones de euros) que sufrieron, sobre todo, las clases de menos ingresos.
Los bancos crean primero el alarmismo sobre la solvencia de las pensiones públicas financiando estudios que realizan economistas con muy poca capacidad predictiva y difundiendo luego sus conclusiones por todos los medios además de obligar a los gobiernos a recortar los derechos de los pensionistas. Así atraen miles de millones de los que pueden ahorrar algo de sus sueldos. Colocan esos recursos en los mercados financieros con altas ganancias pero no devuelven esa rentabilidad a los clientes. Y eso, si es que tratando de ganar lo máximo posible no llevan a la quiebra a los fondos, como ha ocurrido en numerosas ocasiones, y obligan a los gobiernos, como recientemente en Estados Unidos, a que pongan cientos de miles de millones para salvarlos. Un negocio redondo para los bancos."
De Juan Torres del Consejo Cientifico de ATTAC España y Secretario de ATTAC Andalucía. Catedrático de Economía Aplicada de la Universidad de Sevilla
E remato con este artigo de Paul Krugman e estes dous videos que mostran que o problema ten raíces fondas e solucións doadas (se houbese vontade política):
"Es hora de echar arena a las ruedas de las finanzas. ¿Deberíamos usar los impuestos para frenar la especulación financiera? Sí, dicen las autoridades británicas, que supervisan la City de Londres, uno de los dos grandes centros bancarios del mundo. Otros Gobiernos europeos se muestran de acuerdo, y tienen razón.
Por desgracia, las autoridades estadounidenses -en especial el secretario del Tesoro Timothy Geithner- se oponen rotundamente a la propuesta. Esperemos que recapaciten: gravar las transacciones financieras es una idea de lo más oportuna en este momento.
El debate se inició en agosto, cuando Adair Turner, máximo regulador financiero británico, propuso un impuesto sobre las transacciones financieras como forma de disuadir actividades "socialmente inútiles". La propuesta atrajo a Gordon Brown, el primer ministro británico, que decidió presentarla este mes en la reunión del Grupo de las 20 economías más importantes.
¿Por qué es ésta una buena idea? La propuesta de Turner-Brown es la versión moderna de una idea lanzada en 1972 por el fallecido James Tobin, economista de Yale y ganador del Premio Nobel. Tobin sostenía que la especulación monetaria -dinero que se mueve a escala internacional para apostar por las fluctuaciones de los tipos de cambio- tenía un efecto perturbador en la economía mundial. Para reducir estas perturbaciones, proponía cobrar un pequeño impuesto cada vez que se cambiase moneda.
Dicho impuesto representaría un gasto sin importancia para quienes se dedicasen al comercio internacional o realizasen inversiones a largo plazo; pero supondría una importante traba para quienes intentasen ganar dólares (o euros o yenes) rápidamente prediciendo la evolución de los mercados en unos días o unas semanas. Como decía Tobin, "arrojaría un poco de arena a las ruedas bien engrasadas" de la especulación." Podes continuar lendo aquí
Este video enviáronmo Adela e Mon:
E remato, agora sí coa entrevista ao Pte de ATTAC España, Carlos Martínez, no programa de TV de Iñaki Gabilondo na recentemente (e tristemente) desparecida CNN+.
Se che interesa podes continuar vendo as dúas partes que faltan nestes enlaces:
Os pasados días 17 e 18 de decembro tiven ocasión de asistir en Culleredo, A Coruña, a unhas xornadas educativas destinadas a profesores de linguas e de linguas e contidos, o que se chama en inglés CLIL (contents and language integrated learning); trátase de experiencias educativas que están cobrando moita forza na Unión Europea nos últimos anos. Bueno, para galegos, cataláns e vascos dende a aprobación dos nosos estatutos de autonomía, non é nada novo, xa que no noso sistema educativo xa hai anos que se imparten contidos en dúas linguas, castelán e a lingua propia. O que se está facendo de novo ultimamente é integrar na aprendizaxe de contidos unha lingua extranxeira, no caso do instituto onde eu traballo: ciencias sociais (xeografía e historia) e tecnoloxía en 3º e 4º da ESO impártense tamén en inglés.
Este é o segundo ano para min nesta experiencia e estou moi satisfeita (e creo que o alumnado tamén). Paréceme un sistema que mellora a aprendizaxe por varios motivos, un pode ser que entrenas ao alumnado no uso dunha lingua extranxeira, coa conseguinte dificultade para eles. É como si entrenases a uns atletas levando unha mochila con pedras, cando lla quitas, corren como balas. Bueno non sei se o exemplo é o máis axeitado pero creo que traballando por exemplo as competencias en comprensión lectora cunha lingua extranxeira, cando teñen que ler nunha lingua máis próxima, elles moito máis doado. Hai outro motivo que a min me parece moi importante para extender estas experiencias. O ensino integrado de contidos e lingua extranxeira obriga a romper co método tradicional de ensino memorístico e pasivo, por 3 motivos:
- 1) O proceso de ensino é moi lento, alomenos ao principio, polas dificulades de comprensión e expresión que o alumnado ten en calquer lingua e máis nunha lingua extranxeira; pero eso obrígache a seleccionar moito os contidos teóricos e pola contra a traballar máis o que agora chamamos as competencias básicas (comprensión e expresión lingüistica, razonamento, valores críticos, aprender a aprender, uso da informática...)
- 2) Como non dispós dun libro de texto de referencia, de momento non hai apenas nada editado, tes que elaborar os teus propios materiais e estos están maioritariamente en internet co cal tes que facer un uso moito máis masivo das TICs (tecnoloxías da información e a comunicación ou ICT en inglés), o que favorece ao meu xuízo máis actividades de busca e síntese de información. Tal como persigue o modelo constructivista de ensino, o alumnado participa máis na construcción do coñecemento, son clases máis activas, o profesorado dirixe o proxecto pero o alumnado participa máis.
- e 3) De entrada traballar contidos nunha lingua extranxeira implica como mínimo coordinarte co profesor de lingua extranxeira e se hai máis materias bilingües no centro tes que colaborar tamén con estes/as profesores/as; é dicir fomenta ou máis ben obriga á interdisciplinariedade, algo moi necesario no sistema de ensino secundario actual no que funcionamos coma se foramos compartimentos estancos.
En fin estou convencida que este novo sistema pode funcionar como unha carga de profundidade contra o tradicional modelo de ensino.
Pode parecer que estas xornadas son algo moi específico no ámbito da educación pero como vos intentarei explicar teñen implicacións en todos os ámbitos da educación (de linguas ou non) e fóra dela. É dicir que pode interesar a moitas persoas, docentes ou non e por iso vou compartir convosco as notas que tomei nestas xornadas, que en xeral me pareceron moi interesantes.
O primeiro ponente foi José Manuel Vez, profesor na Universidade de Santiago e director do proxecto atrium linguarum e que vos invito a visitar na súa páxina web. Curiosamente aparece unha entrevista con el estes días no Faro de Vigo. Unha idea clave que explicou na súa intervención en relación aos proxectos CLIL é que " se usan as linguas para aprender mentres se aprende a usar as linguas".
A segunda ponente era unha profesora granadina, Isabel Pérez Torres que nos aclarou que era iso da web 1.0, 2.0 e 3.0, cousa da que eu oíra falar sen saber a que se refería. Se non entendín mal:
- a Web 1.0 eran as primeiras páxinas de internet, páxinas estáticas, moi útiles ainda, pero nas que se presenta a información para consulta, feita normamlmente por persoas de certas instituciós e organismos que teñen ás posibilidades técnicas e económicas que supón o deseño e publicación dunha páxina web.
- posteriormente aparece a Web 2.0, xa non só se consume a información senón que se interactúa, pódese colaborar; nos blogs por exemplo, sen demasiados coñecementos informáticos, como é o meu caso, calquer internauta pode crear contidos e pódese opinar e participar, outro exemplo é a WIKIPEDIA; é tamén o momento de explosión das redes sociais.
- E últimamente xa se está traballando no deseno da web 3.o. Isabel Torres definiuna como unha web intelixente, unha web semántica que non só entende as palabras senón tamén o contexto e polo tanto refina as búsquedas e aforra tempo. Tamén será unha web ubícua porque a través de telefonía móbil pronto estará en todas partes de xeito rápido e barato, ela mesma falou de como se está traballando xa con móbiles co alumnado nas aulas, por exemplo ferramentas como twiducate, unha especie de twitter para profes e alumnado ou novas aplicacións educativas para móbiles como as creadas polo i-phone. E finalmente fixo fincapé no proxecto que está a desenvolver o creador da rede, da World Wide Web, Tim Berners-Lee do RAW DATA NOW, que consiste basiacamente en que gobernos, universidades, empresas e cidadáns publiquen na rede os datos de que dispoñen; a interrelación destes datos poden dar lugar a fenómenos interesantísimos, e senón pensade en wikileaks. Recoméndovos que vexades este video, novamente de TED.com onde o propio Tim Berners explica o proxecto.
En definitiva: a web 1.0 supoñía información, a web 2.0 interacción e a web 3.0 suporá personalización.
Tamén falou a profesora Pérez Torres da importancia que terán no futuro os contidos en video dentro da web, calculan que en poucos anos o 90% dos contidos en internet estarán en video. Tamén nos remitiu a outro video de TED.com, é unha charla dada polo propio creador da páxina, Chris Anderson e que vos recomendo que vexades porque ten moitas implicacións na educación como que a grabación de imáxenes estimula a aprendizaxe, o feito de que o alumnado saiba que esas imáxenes van ser mostradas a toda a comunidade educativa ou inclusive a fóra dela motiva a búsqueda da excelencia e a innovación. Bueno eso entendín eu. Mirádeo vós mesmos:
Bueno estou estendéndome demasiado e non quero aburriros, vou resumindo:
Félix Villalta aportou unha idea que me interesou e é que a maior parte de usuarios e de fluxos de comunicación en internet se producen entre países desenvolvidos, fundamentalmente entre EEUU e Europa; el falou de que ao mellor a idea dunha "aldea global" é en realidade un "barrio residencial global". Si en internet están agora mesmo as maiores posibilidades de desenvolvemento do coñecemento como estivemos vendo, os países menos desenvolvidos van quedar fóra e a brecha norte-sur vaise agrandar. Aí hai un reto cara ao futuro.
Outra idea que destacou Félix Villalta e despois tamén a charla de Alberto Lanzat (profesor no IES Los Manantiales de Torremolinos no que hai alumnado de 34 nacionalidades diferentes e 23 linguas ambientais distintas) é que o fomento do plurilingïsmo leva implícito o fomento da interculturalidade. E que falar unha lingua diferente non só supón usar un vocabulario e unha gramática distinta senón tamén pensar de forma distinta, achegarse a unha cultura diferente. No mundo globalizado no que estamos, onde a mestura de razas e culturas está sendo xa un feito en calquer lugar, o fomento do plurilingïsmo debe ser un obxectivo prioritario. O inglés (ou GLOBISH= globalization+english) será a lingua de comunicación principal, por motivos históricos e económicos impúxose como tal nos guste ou non, e hai que fomentar a adquisición de competencias lingüisticas plenas que nos permitirán comunicarnos con case calquer persoa do mundo. Pero anque centremos o esforzo principal no inglés, anque non se alcancen unhas competencias lingüisticas completas temos que fomentar no alumnado, e futuros cidadáns, a comprensión e o achegamento a outras linguas e culturas.
A estupenda charla do profesor Artur Noguerol, profesor emérito da Univerdade Autónoma de Barcelona, reacalcou a importancia de non considerar mellor a unhas linguas que outras como a miúdo se fai no noso país co inglés e castelán en detrimento de linguas minoritarias como o galego ou o catalán. Eu atopo na aula prejuizos subliminais contra o galego, por exemplo: si puntualmente mando traducir un texto do inglés, o alumnado de primeira intención o fai ao castelán, anque saben que na nosa aula de sociais se usa o galego, pero creo que ven ao galego como unha lingua non apta para traducir a ela. Igualmente a administración educativa galega na nova lei de "dinamización" lingüistica establece que non podes esixir ao alumnado expresarse en galego, a pesar de que o curriculo oficial di que a materia de sociais se imparta en galego e ao mellor me busco un problema se o fago; porén nas miñas aulas bilingües creo que non terei problema ningún en esixir que alumnas e alumnos se expresen en inglés. Nun caso se ve como unha imposición intolerable e adoctrinante e no outro caso, simplemente como algo necesario para mellorar a aprendizaxe da lingua.
Destacar tamén a experiencia que se está levando nunha escola de primaria de Barcelona en educación plurilingüe e que nos contou a profesora Rosa Mª Ramírez. Mira este enlace
Como vedes as xornadas resultaron bastante interesantes pero cando os docentes asistimos a estes encontros e volvemos á realidade das aulas, sentímonos un pouco frustrados e non só pola falta de medios materiais e humanos, que tamén, senón polas pedriñas que nos pon no camiño a administración educativa cando queremos innovar e falo da miña experiencia con (ou contra ) inspectores (e inspectoras) educativas. Déixovos un fragmento dunha película que me gusta moito "Paths of glory". Onde falen os xenerais imaxinádevos un inspector (ou inspectora) e onde di trincheiras ás aulas. Compañeiros docentes non vos sentides un pouco os soldados das trincheiras? Bueno creo que estou esaxerando pero do que estou segura é de que precisamos máis autonomía nos centros educativos, que está sobradamente demostrado que contribúe á mellora da calidade do ensino. É dende as aulas desde onde se ten que planificar a educación e non dende os despachos onde está xente que leva moito tempo alonxada da realidade educativa.
E finalmente vou facilitarvos unha serie de enlaces que nos deron os ponentes e que vos poden resultar útiles:
E unha plataforma creada polo profesor Manuel Lara Garrido, sin ningún apoio institucional dito sexa de paso, para compartir experiencias e materiais entre profesorado:
Eleanor Roosevelt, unha das promotoras, co texto da Declaración
Hoxe 10 de decembro, fai 62 anos que se asinou esta Declaración. Fixérono 46 países, entre eles, EEUU, China, Francia, India, Cuba, Irán, Reino Unido... e que saibamos sigue vixente. Facer cumprir o que nela se di significaría unha auténtica revolución. Alí está escrito entre outras cousas que todos os seres humanos sen distinción temos dereito á vida, a un traballo e uns medios de vida dignos, a asistencia sanitaria, a unha nacionalidade, a residir no país que queiramos, á liberdade de expresión, á educación básica etc. etc. Non creo que chegue aos 500 millóns de persoas as que no mundo disfrutan destes dereitos e xa vai sendo hora.
Esta presentación que aparece a continuación empezeina a facer cos meus alumnos e alumnas o curso pasado e remateina agora.
Aproveitamos esta entrada dobremente para rendir homenaxe ao grande director de cine español morto hoxe, Luís García Berlanga; e tamén para difundir a intelixente campaña de Médicos sin Fronteiras para xuntar fondos cos que loitar contra as enfermidades esquecidas por Occidente e que matan a millóns de persoas no terceiro mundo. Mira este bonito video:
Está nas novas dos xornais destes días a brutal acción das autoridades marroquís contra a protesta dos Saharauis no campamento de El Aiún. Sorprende a tibieza da reacción do goberno español que "lamenta pero non condena" (A que me sona eso?), claro que as relacións con Marrocos son estratéxicas pero non se pode mirar para outro lado cando se violan os dereitos humanos. Invítovos a ler este artigo do noso amigo Duarte Correa que parece que coñece o problema de primeira mán, aparece na revista dixital Terra e Tempo:
"As futuras xeracións serán violentas, a actual xeración moza está disposta a coller as armas e non ten nada que perder. En dez anos aquí vivirase un inferno. Isto ten que solucionarse depresa porque se nos vai das máns". Continúa lendo aquí
E se queredes colaborar podedes facelo a través da ONG Amnistía Internacional que mandou este comunicado aos seus socios e socias:
"Al-Nagem Al-Qarhi tenía sólo 14 añoscuando murió como consecuencia de un disparo efectuado por militares marroquíes contra el coche en el que viajaba, según ha relatado su hermana. El vehículo, que estaba parado en un control militar, se dirigía con provisiones a un campamento de protesta saharaui. La familia del niño ni siquiera pudo despedirse de él. Dicen que las autoridades marroquíes le enterraron en secreto y ahora no saben ni dónde descansa su cuerpo. Es cierto que no podemos cambiar el pasado ni devolver la vida a Al-Nagem, pero sí podemos conseguir que se haga justicia y que su trágica historia no se repita. Y eso es lo que espera de nosotros su familia.
Envíanos Juan Carlos dende Bos Aires este video moi acaído para conmemorar (que non celebrar) a chegada dos europeos a América e o inicio da europeización do mundo.
Parece inminente o acordo PSOE-PNV que vai traer a aprobación dos presupostos xerais do estado para o ano próximo, ver enlace. As novas contas afondan na política de restrición do déficit (xustificable ata certo punto debido á súa dimensión) pero que se está facendo de novo cargando só sobre os máis febles. Quedan sen tocar impostos ás rentas máis altas, unha política europea para reducir fraude fiscal e paraísos fiscais, tasas ás grandes corporacións bancarias, simplificación da estrutura político-administrativa do Estado etc, etc...
Neste video Francisco Jorquera, diputado do BNG no parlamento español, fai unha acertada análise que che invitamos a ver (aparece na web terra e tempo):
Tamén queremos facernos eco da iniciativa da ONG Intermón-Oxfam que está levando adiante unha campaña pedindo aos portavoces dos grupos parlamentarios que aprobarán (ou non) os novos presupostos para que non reduzan a axuda ao desenvolvemento que ata agora era de 3.700 millóns de euros e que está previsto recortar, visita: quenolopaguenlosdesiempre.org e asina a petición.
Esta campaña súmase á que a nivel internacional se está levando a favor de introducir tasas impositivas aos bancos que axuden ao desenvolvemento mundial, é a Tasa Tobin ou a Robin Hood Tax, clika neste logo para máis información e tamén podes asinar a favor:
Empezemos un novo curso escolar reflexionando un pouco, aquí van dúas propostas:
Un artigo enviado pola editorial Graó, editorial catalana especialista en temas de educación e didáctica:
Carles Capdevila / Periodista ( Avui , 25 de octubre 2009)
Educar debe de ser una cosa parecida a espabilar a los niños y frenar a los adolescentes. Justo lo contrario de lo que hacemos: no es extraño ver niños de cuatro años con cochecito y chupete hablando por el móvil, ni tampoco lo es ver algunos de catorce sin hora de volver a casa.
Lo hemos llamado sobreprotección, pero es la desprotección más absoluta: el niño llega al insti sin haber ido a comprar una triste barra de pan, justo cuando un amigo ya se ha pasado a la coca.
Sorprende que haya tanta literatura médica y psicopedagógica para afrontar el embarazo, el parto y el primer año de vida, y que exista un vacío que llega hasta los libros de socorro para padres de adolescentes, esos que lucen títulos tan sugerentes como Mi hijo me pega o Mi hijo se droga . Los niños de entre dos y doce años no tienen quien les escriba.
Desde que abandonan el pañal (¡ya era hora!) hasta que llegan las compresas (y que duren), desde que los desenganchas del chupete hasta que te hueles que se han enganchado al tabaco, los padres hacemos una cosa fantástica: descansamos. Reponemos fuerzas del estrés de haberlos parido y enseñado a andar y nos desentendemos hasta que toca irlos a buscar de madrugada a la disco. Ahora que al fin volvemos a poder dormir, y hasta que el miedo al accidente de moto nos vuelva a desvelar, hacemos una siesta educativa de diez o doce años .
Alguien se estremecerá pensando que este período es precisamente el momento clave para educarlos. Tranquilo, que por algo los llevamos a la escuela. Y si llegan inmaduros a primero de ESO que nadie sufra, allá los esperan los colegas de bachillerato que nos los sobreespabilarán en un curso y medio, máximo dos. Al modelo de padres que sobreprotege a los pequeños y abandona los adolescentes nadie los podrá acusar de haber fracasado educando a sus hijos. No lo han intentado siquiera.
Los maestros hacen algo más que huelga o vacaciones, y la educación es bastante más que un problema.
Pido perdón tres veces: por colocar en un título tres palabras tan cursis y pasadas de moda, por haberlo hecho para hablar de los maestros, y, sobre todo sobre todo, porque mi idea es -lo siento mucho- hablar bien de ellos.
Sé que mi doble condición de padre y periodista, tan radical que sus siglas son PP, me invita a criticarlos por hacer demasiadas vacaciones (como padre) y me sugiere que hable de temas importantes, como la ley de educación (es lo mínimo que se le pide a un periodista esta semana).
Pero estoy harto de que la palabra más utilizada junto a escuela sea 'fracaso' y delante de educación acostumbre a aparecer siempre el concepto 'problema', y que 'maestro' suela compartir titular con 'huelga'. La escuela hace algo más que fracasar, los maestros hacen algo más que hacer huelga (y vacaciones) y la educación es bastante más que un problema. De hecho es la única solución, pero esto nos lo tenemos muy callado, por si acaso.
Mi proceso, íntimo y personal, ha sido el siguiente: empecé siendo padre, a partir de mis hijos aprendí a querer el hecho educativo, el trabajo de criarlos, de encarrilarlos, y, mira por donde, ahora aprecio a los maestros, mis cómplices. ¿Cómo no he de querer a una gente que se dedica a educar a mis hijos?
Por esto me duele que se hable mal por sistema de mis queridos maestros, que no son todos los que cobran por hacerlo, claro está, sino los que son, los que suman a la profesión las tres palabras del título, los que mientras muchos padres se los imaginan en una playa de Hawai están encerrados en alguna escuela de verano, haciendo formación, buscando herramientas nuevas, métodos más adecuados.
Os deseo que aprovechéis estos días para rearmaros moralmente. Porque hace falta mucha moral para ser maestro. Moral en el sentido de los valores y moral para afrontar el día a día sin sentir el aprecio y la confianza imprescindibles. Ni los de la sociedad en general, ni los de los padres que os transferimos las criaturas pero no la autoridad.
¿Os imagináis un país que dejara su material más sensible, las criaturas, en sus años más importantes, de los cero a los dieciséis, y con la misión más decisiva, formarlos, en manos de unas personas en quienes no confía?
Las leyes pasan, y las pizarras dejan de ensuciarnos los dedos de tiza para convertirse en digitales. Pero la fuerza y la influencia de un buen maestro siempre marcará la diferencia: el que es capaz de colgar la mochila de un desaliento justificado junto a las mochilas de los alumnos y, ya liberado de peso, asume de buen humor que no será recordado por lo que le toca enseñar, sino por lo que aprenderán de él.
E un video, novamente de TED.com, Sir Ken Robinson, especialista en ensinanzas artísticas pregúntase matan as escolas a creatividade?
... could become as important a journalistic tool as the Freedom of Information Act.
„
— Time Magazine
Wikileaks é unha páxina web creada no 2006 e dirixida polo australiano Julian Assange. Ten un formato parecido á wikipedia e pretende funcionar de xeito similar poñendo á vista dos internautas miles de documentos que poidan ser lidos e analizados e corrixidos na súa veracidade. O termo Leaks ven do inglés filtración. Tivo especial notoriedade a recente publicación de documentos secretos do exército americano sobre a guerra de Afganistán. Parécenos un fenómeno interesante, que nos fala das posibilidades que pode ter internet para cambiar o mundo (esperemos que para mellor). Pretende ser unha ferramenta que axude á transparencia na información e polo tanto a evitar o engano por parte de moitos gobernos aos seus cidadáns, o tempo dirá se o consigue. As posibilidades que abre internet ao permitir o acceso doado e barato á información de xeito global son extraordinarias e abren a esperanza a unha masiva participación cidadá e a unha auténtica democracia global, (estarei sendo demasiado optimista?). Creo que páxinas como a de wikileaks poden contribuír a iso.
Podes ver a páxina de fala inglesa neste enlace ou unha tradución limitada ao español neste outro.
Tamén podes ler este artigo do xornal El País onde se fala do seu fundador, Julian Assange
Miguel Anxo Murado naceu en Lugo en 1965. Lembroo no primeiro curso de carreira que empezamos xuntos alá por 1982. Recén estreados na facultade de historia el xa se convertira en todo un personaxe porque gañara (con 17 anos) un premio a nivel nacional de novela curta co relato "Metamorfosis Benecianas" (si con b). Creo que nunca me atrevín a falar con el (daquela era un pouco tímida, agora falo de máis). Lembro tamén uns anos despois (aínda na facultade) que se presentara a unhas eleccións ao Claustro da Universidade ou da facultade? cunha plataforma electoral un pouco ácrata que se chamaba NON NOS VOTES, á que algúns votamos. Teño referencias tamén do seu irmán Antonio Murado (hoxe pintor de certo éxito) porque me falaba del o meu amigo Gonzalo que estudou 1º de historia en Santiago para irse ao ano seguinte a Salamanca, na recén estreada Facultade de Belas Artes, onde coincidiu con Antonio (Murado). Volvendo a Miguel Anxo, dende que nos fomos da facultade lle seguín algo a pista, porque me pareceu sempre un tipo interesante: lendo algún libro seu, crónicas na prensa, na radio (radio galega por exemplo) e o outro día ocurriúseme poñer un enlace a un artigo del na Voz de Galicia, polo que entrei na súa páxina web www.miguelmurado.com e descubrín con sorpresa a enorme traxectoria que fixo dende aqueles anos 80: a parte de escribir numerosos libros (en galego, en castelán, en inglés), guións para cine e tv, realizar documentais, traducir libros... ten unha importante carreira periodística, foi corresponsal de guerra en Croacia, Bosnia ou Palestina; e quedei pasmada porque non me imaxinaba a este rapaz de apariencia tenra e fráxil cubrindo unha información de guerra.
Nesta entrada do blog invítovos a que coñezades un pouco a Miguel Murado porque é un escritor moi interesante. Visitade a súa paxina web, lede algún dos seus libros ou simplemente algunha das súas crónicas xornalísticas: escribe habitualmente na Voz de Galicia ou no xornal británico The Guardian, tamén ten crónicas para a radio da BBC. Aquí van uns enlaces:
En la guerra, las cifras no lo dicen todo. El que este mes de julio haya sido el de más mortalidad de soldados norteamericanos en Afganistán desde el 2001 no es en sí una prueba de que la guerra les vaya mal. En todo caso, se trata de unas pocas decenas de bajas que, como sucede con las estadísticas de accidentes de tráfico, no permiten comparaciones significativas mes a mes. La cifra podría entenderse incluso como la consecuencia de una mayor actividad militar, existosa o no. De hecho, así es. En febrero comenzó la ofensiva "Moshtarak" en la provincia de Hellmand. Hay que hacer memoria: Entonces se la describió como la mayor operación militar desde la invasión del país hace nueve años. Ahora ya nadie lo dice, pero entonces se planteó como el ser o no ser de la coalición en Afganistán. Era la ofensiva para terminar con todas las ofensivas, el pulso final que doblegaría a los talibanes, la prueba de fuego para el ejército afgano... Ya nadie lo dice porque la ofensiva ha sido un fracaso, y esto sí es significativo. También lo es que esta noticia importante haya quedado oscurecida por la polémica en torno a la filtración masiva de documentos secretos al diario digital Wikileaks. Igual que las cifras, tampoco las letras lo dicen todo. Estos documentos no contienen realmente nada que no fuese conocido ya o que resulte sorprendente. Tan solo muestran con un nivel de detalle extraordinario las torpezas, los errores e incluso los crímenes que cometen, inevitablemente, todos los ejércitos en situaciones de guerra. Pero su lectura es devastadora fundamentalmente por otro motivo: Porque en ellos se percibe con claridad que tanto el alto mando de la coalición como sus oficiales en el terreno han dejado de creer en la posibilidad de una victoria y se limitan a gestionar la logística de una larga retirada no declarada. La revelación más escandalosa (aunque tampoco desconocida ni sorprendente) va en el mismo sentido: Pakistán no ha dejado de mantener contactos con los talibanes, e incluso de apoyarlos. La lógica es evidente. Los paquistaníes saben que la coalición se irá a casa y los talibanes son la fuerza con la que hay que contar en el futuro de un país que es su vecino. Es natural que Pakistán, que entrenó a los talibanes hace años, confíe más en sus buenas relaciones con ellos que en la posibilidad, ahora inimaginable, de que sean derrotados. Estados Unidos lo sabe, e incluso lo acepta ya, lo que equivale a un reconocimiento implícito de que la cosa ya no tiene remedio. 1/08/10
O noso amigo Francisco envíanos estes dous videos moi interesantes, grazas. Anímovos a colaborar, enviade esas xoias que circulan pola rede e compartirémolas.
GEROGE CARLIN "O SOÑO AMERICANO"
UN INTERESANTE CORTO MEXICANO PREMIADO EN CANNES: "Historia de un letrero"
Estase celebrando no Pazo de Torrado unha exposición bastante interesante, chámase Xeografías Contemporáneas e mostra obras de artistas galegos dos que o CGAC (Centro galego de Arte Contemporánea con sede en Santiago) ten obra na súa colección.
A mostra inclúe obra de artistas cambadeses como Francisco Leiro ou Manolo Paz e outros como Xoán Anleo, Jorge Barbi, Pamen Pereira, Berta Cácamo ou Vari Caramés por citar só algúns.
Felicitamos ao goberno municipal de Cambados polo cambio de uso que se fixo co Pazo de Torrado que pasou de ser un Museo con continente pero sin contido a convertirse nunha sala de exposicións cun importante nivel para a pequena vila que somos. Alegrámonos de que aquela sala dos "horrores" que era a que tiña dioramas ou hologramas , ou o que fose, sobre célebres personaxes galegos fose retirada. Tamén afortunadamente se retiraron todas a pantallas de plasma, debía ser o museo con máis pantallas de plasma por metro cadrado que vin na miña vida. Bueno todo iso debeunos costar unha pasta aos contribuíntes pero como rectificar é de sabios, parabéns ao Concello.
O pazo de Torrado vai camiño (parece) de consolidarse como unha sala de exposicións e se se mantén a colaboración con importantes centros culturais como son o CGAC ou o Museo de Pontevedra poden vir a Cambados boas exposición con menor custe (supoño).
Lembro o discurso dun dos moitos políticos que interviñeron na inauguración da excelente exposición "Cabanillas e os artistas galegos do seu tempo" no que se dixo que o 40% das viaxes turísticas teñen unha finalidade cultural. Cambados pode unir ao extraordinario patrimonio histórico e artístico que posúe, convertirse nun centro de celebración de importantes exposicións que atraia a numerosos visitantes.
Leo a prensa e descubro pasmada as declaracións dun tal Román Rodriguez, diputado do partido popular nas que afirma: "La distribución del profesorado que había hasta ahora es un lujo que no se puede mantener en tiempo de crisis, cuando hay que adecuar los recursos a las necesidades reales". E pon exemplos:
"En la Costa da Morte hay un centro en el que 17 alumnos se dividen en dos grupos, menos de diez por cada clase. Si la LOE [Ley Orgánica de Educación] establece una ratio de hasta 30 estudiantes por aula, lo lógico es que estos 17 se reunifiquen en una. Hay otro con 44 alumnos divididos en cuatro grupos. En Barbanza, dos clases con 22 estudiantes. Ahí habrá pérdida de profesores, seguro".
Descoñezo quen é Román Rodríguez e si sabe algo de educación, tamén me sorprende que non sexa o Conselleiro o que faga este anuncio, estará de vacacións ou esconderase detrás deste señor para que os "paus" non lle caian a el?, en todo caso lembrarlle ao Sr. Román Rodriguez que as ratios que estabrece a LOE son as seguintes:
- Para infantil, 25 alumnos/as, agás en 3 anos 20 e grupos mixtos 15 - En primaria 25 alumnos/as, agás mixtos 15 - En secundaria 30 alumnos/as
Os grupos mixtos por si non o sabe o Sr. Rodríguez implican mesturar alumnado de diferentes idades o que esixe unha maior atención por parte do profesorado, de aí a diminución da ratio; non se especifica nas declaracións se eses centros da Costa da Morte e do Barbanza son de infantil, primaria ou secundaria, con grupos uniformes ou mixtos, con alumnos con necesidades especiais ou non que é o que tería que explicar para valorar esas cifras; pero en todo caso que haxa menos alumnos/as por profesor/a, nunca é un "luxo" senón que supón unha maior atención aos nenos e nenas. O traballo do profesor/a que os atende non vai a diminuír, o seu horario ten que cumprilo igualmente, simplemente os vai a atender mellor. Tendo en conta que eses centros con poucos alumnos/as soen estar en áreas rurais, coas deficiencias que estas zonas teñen en moitos temas, ao mellor non está tan mal que se lles dea esa maior atención.
Unha escola non é exactamente unha fábrica na que por tantos obreiros e tantas máquinas hay que conseguir producir tal nº de unidades. Os docentes traballamos con persoas cunha enorme complexidade emocional e intelectual, canto mellor sexa a atención a esas persoas (que non son só números) mellor será o seu desenvolvemento intelectual e emocional e iso non é exactamente un "luxo", é o futuro do noso país.
Para que o entenda mellor o Sr. Román Rodríguez direille que un luxo é gastar máis de 30.000 euros nunha comida para cargos do partido popular (véxase xantar do albariño), os gastos en educación, non son un luxo son unha inversión. O goberno alemán anunciou recortes drásticos nas contas públicas, agás en educación e investigación, eles si entenden ben a diferencia.
Eu podo aceptar que me baixen o soldo pero o que non vou permitir é que empeoren as nosas condicións de traballo coa conseguinte perda na calidade do ensino e isto dígoo como docente e como nai de dous fillos que cursan secundaria nun instituto público. Xa decía un dirixente sindical estes días que a resignación se podía convertir en crispación ou como din os ingleses "from hunger to anger".
Queridos e sufridos compañeiros docentes, empeza un curso complicado.
Envíanos dende a cidade galega con máis habitantes, Bos Aires, un interesante video o noso amigo Juan Carlos. Dura un pouco pero paga a pena velo, mírao neste enlace.
Aparece nel a escritora nixeriana Chimamanda Achidie falando das súas vivencias e do perigo de ver as cousas dende un único punto de vista. Unha aposta pola empatía e a interculturalidade.
Este video permitiunos tamén descubrir unha páxina web moi interesante chámase TED, siglas de tecnoloxía, entretenemento e deseño; TED é unha organización sen ánimo de lucro que se dedica a difundir as ideas que considera que pagan a pena (ideas worth spreading). Na súa páxina web aparecen as grabacións de conferencias dadas por personaxes que son invitados, a maioría están en inglés, con subtítulos en outras linguas e ás veces en español e moi a miúdo en portugués (de Brasil ou de Portugal) Tes máis información de Ted na wikipedia
Creo que é preciso insistir unha vez máis sobre o tema. O goberno municipal parece disposto a non tomar en consideración a proposta da oposición de destinar os cartos da comida do albariño a Esperanza Salnés, hoxe aparece unha nova proposta na prensa que quizais tampouco sexa tida en conta, ao mellor simplemente porque ven da oposición, podes vela aquí.
A miúdo os políticos que gobernan esquecen que representan a toda a cidadanía e que teñen que gobernar polo interese de toda ela, anque gobernen grazas aos votos dunha parte dela. Tamén esquecen que son representantes do pobo, tal como di a dotrina da Soberanía popular enunciada por Rousseau e que é a base do noso sistema político; o poder é do pobo que o delega provisionalmente non representantes elixidos, que teñen a obriga de gobernar en beneficio de toda a comunidade. Esquecen igualmente que os cartos que xestionan son nosos e proveñen dos nosos impostos, que eses cartos son de todos e non de ninguén como a miúdo pensan.
Que poden facer os cidadáns cando non se goberna en beneficio de tod@s?, de momento protestar, e neste día reivindicativo do 25 de xullo gustaríame decirlles aos nosos gobernantes que ao mellor chega un día en que a cidadanía se farta e cae na conta de dúas cousas: de que non necesitamos aos políticos e de que nós somos máis. Imaxínense un 14 de xullo de 1789 en París coas novas tecnoloxías, "quedamos na Bastilla ás oito horas, levade paus, pásao". En fin non é unha amenaza, só historia-ficción, para que a nosa clase política reflexione e caia na conta de que non pode gobernar de costas á cidadanía e ao sentido común.
E volvo ao xantar do Albariño, intentemos protestar unha vez máis, xa que Aragunde non nos fai caso vamos probar co seu xefe, escríbelle a Feijóo, que acaba de anunciar uns presupostos moi restrictivos para o ano 2011 e que non lle pode pagar ao Estado os cartos que lle debe, anque seguramente non faltará á comida o próximo domingo. Eu xa lle escribín máis ou menos esto:
"Estimado Sr. Feijóo, como está denunciando na prensa estes días a deteriorada situación das arcas públicas galegas quixera pedirlle que faga entrar en razón ao alcalde do noso pobo de Cambados, o Sr. Aragunde. A oposición municipal fíxolle unha proposta: que os cartos da comida do Albariño se destinaran a unha asociación de nenos discapacitados que a miúdo pasa por dificultades, pero este non a considerou porque dí que o noso Concello ten cartos dabondo para invitar a 600 persoas (x 50 euros persoa=30.000 euros) e que a comida é tradición e se vai a seguir facendo coma nos últimos 57 anos. A miña proposta é de que non é preciso suspender a comida, inclusive que o pobo de Cambados os invita gustosamente a vostede, ao noso alcalde e aos homenaxeados a comer, simplemente os restantes 500 e pico invitados teñen que pagar o seu prato e ese diñeiro será destinado á Asociación Esperanza Salnés, creo que nos tempos de dificultades que atravesamos é unha proposta razoable, Reciba un cordial saúdo".
E rematamos co fragmento dun poema do noso poeta Cabanillas, lido en Vigo un 25 de xullo, bo día da Patria!
É forza pórse en pé! É nosa obriga temprar as fouces, encoirar o mallo e saír animosos, cara á veiga, a escomenzar o redentor traballo! Tras do loitar sin trégoa virá o repouso á soma do carballo!
Irmáns, todos a unha! Arrodeade a leira! Que regue a nosa Terra o suor noso e a fouce corra no tronzar certeira! Escoitade o puxente berro do vagorosos: "Diante de vós ondea a barda de ouro ardente...! Segade a vosa herdade! Ai daquel que non seia valente! Segade, galegos! Con forza! Segade!
